ในปัจจุบันนี้ เราอาจปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภาษาอังกฤษนั้นมีความสำคัญในการสื่อสารมาก ดังนั้นผู้ที่รู้ในภาษาอังกฤษนั้นย่อมมีเปรียบกว่าคนอื่น ผู้เขียนเองก็เป็นผู้หนึ่งที่มีอดีตไม่ดีกับภาษาอังกฤษ เพราะในตอนเรียนนั้นไม่ชอบที่จะอ่านภาษาอังกฤษเพราะมีความรู้สึกว่าอ่านภาษไทยมันง่ายกว่า และไม่ค่อยกล้าที่จะใช้ภาษาอังกฤษ เรียกว่าเจอฝรั่งแล้ว วิ่งหนี เพราะมีความรู้สึกว่ายาก ซึ่งอันที่จริงแล้วมันไม่ยากอย่างที่คิด เพียงแต่เราต้องใช้เวลาในการซึมซับและเรียนรู้ ความจริงแล้วนักเรียนที่เรียนจบมัธยมปลาย หรืออาจจะปริญญาจะมีคำศัพท์อยู่ในสมองมากหลายพันคำ แต่ท่านเชื่อไหมว่าเด็กเล็กที่เติบโตในที่ที่ใช้ภาษาอังกฤษนั้นรู้คำศัพท์ไม่กี่ร้อยคำ ทำไมถึงพูดภาษาอังกฤษได้รู้เรื่อง นั้นเพราะเด็กนั้นได้รับการฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เราไม่สามารถนำสิ่งที่เรารู้ออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์ได้ ไม่สามารถพูดให้รู้เรื่องได้ คำตอบคืออยู่ที่การฝึกฝนและกล้าที่จะพูด กล้าแสดงออก

ที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นเพื่อต้องการจะบอกว่า ในฐานะที่เป็นคนเคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน และในขณะนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนั้น ต่อไปนี้จะนำเกร็ดสาระดีดีมาฝาก หากมีคนสนใจก็คอมเม้นเข้ามาก่อน แล้วต่อไปจะนำเกร็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับการอ่าน พูด เขียน มาแนะนำ แต่ตอนนี้ยังก่อน หากสนใจคอมเม้นและถามมาได้ ยินดีที่จะตอบ และในงวดหน้าจะมานำเสนอในหัวข้อเรื่องอะไรนั้นมาคอยดูและติดตามกันดีกว่า เอาเป็นว่าโพสท์นี้แค่ Introduction ก่อน ส่วนตัวเนื้อ ๆ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับผู้สนใจ

หากมีคนคอมเม้นให้สัก 10 คน คงมีกำลังใจ และต่อไปจะนำงานเขียนดี ๆ มาฝาก